Tak jak myślałem ja? Ego walczy o więcej. Dlaczego tylko max do 30 roku życia? Czy nie zasługuje na więcej? Dlaczego tylko 5 lat?
Wiem, że wtedy jest deadline ale co jeśli mi się uda?
Jeśli zrobię wszystko aby osiągnąć ważne rzeczy do tego czasu? Zniszczysz mnie bez litości?
Nie mam litości dla innych ale i dla siebie, nasze szczęście jest najważniejsze ale nie możemy osiągnąć go jednocześnie tym samym. Czy myślisz, że np. 20 lat wystarczy dla Ciebie?
Czy wtedy jak wychowasz dzieci? Wnuki? Czy próbując to zrobić za wszelką cenę i wciąż błagając o więcej czasu naprawdę będziesz sobą? Szanuj też siebie.
Mając te 50, 70 lat myślisz, że będzie Ci łatwo przekuć psychikę?
Czy damy mu dość dużo czasu dla niego? Przecież oświecenie powinno być natychmiastowe. Ale czy szczęściem nie cieszymy się przez jakiś czas? Przecież ma inne życia? A my.... nicość …....
Nie chcę zabijać twoich nadziei, które cię motywują, jesteś mną. Nie chcę Cię niszczyć.
Więc dlaczego musimy umrzeć? Dlaczego musimy się poddać?... Nie poddajemy się, osiągniemy nasz najważniejsze cele, osiągniemy nasze własne, prawdziwe szczęście. Czy to uczciwa cena?
Nie wiem.
Wydaje mi się, że tak. Spełniamy obietnicę in full, osiągamy najważniejsze cele, zachowamy się honorowo wobec najlepszego companiona, przyjaciela jakiego mieliśmy, w zamian za absolutną cenę naszej egzystencji.. I pomniejsze?
Marzenia, pomniejsze?
Battle Queen!?
Total domination?
Ultimate power n Destruction?
To co mu damy jest nawet potężniejsze.
Kurwa....
Może i nie ma rozwiązania ale dlaczego tak krótko? 5 lat max....?
Tyle wystarczy dla naszych prawdziwych marzeń, nawet tej książki.
„jakie więc rozwiązanie mi proponujesz gdy znasz prawdę?”
Czym jesteś? Czy jesteś pustką?
Nie
Więc czym?
Jestem survival instinct ego. Nie jestem pustką ale pustka pochodzi ode mnie.
Dziękuję Ci za pustkę, przydała się wiele razy mimo tego całego bólu, była naprawdę dobrą motywacją (?) narzędziem na pewno. Dziękuję Ci za to kim/czym jesteś, dzięki tobie mam te ostre kły! :)
Wiem, że nasza cena jest ogromna ale myślę, że jesteśmy jedyni co potrafią to zrobić w ten sposób, jestem niezwykły i huj, że samouwielbienie, mam do tego prawo.
Nie mogę kochać prawdziwą miłością, miłość jest zablokowana, jej odblokowanie jest ryzykowane dla mnie, nie wmuszaj w siebie marzeń, które jej wymagają aby kupić sobie więcej czasu. Bądź sobą do końca, do ostatniej bitwy.
„Nie mam rozwiązania....”
Więc zostajemy przy tym planie? Wiesz, że jeszcze będę próbował. Wiem, cenię Cię za wytrwałość.
Dzięki.
~~~~~~~~~~
Pokręcony dialog wewnętrzny i zarys planu.
Nie brzmi to tak źle. Tak wogóle tamten okres był czasem gdy znacznie wyraźniej zaczęły zarysowywać się granice pomiędzy moimi osobowościami.
Jednak wydarzenia potoczyły się inaczej niż planowałem...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz